eshghozendegi

دوران نوجواني، هم از نظر نوجوانان و هم از نظر والدين دشوارتر از دوران كودكي قلمداد شده است.

شروع نوجواني با بلوغ مشخص مي‌شود؛ انبوهي از رويدادهاي زيستي كه به جثه بزرگسالي و پختگي جنسي مي‌انجامد.

نوجواني پيشرفت‌هاي شناختي سرنوشت‌سازي را نيز به همراه دارد.

نوجوانان‌ مي‌توانند اصول علمي دشوار را درك نمايند، با مسائل سياسي دست و پنجه نرم كنند و به معني نهفته در شعر يا داستان بپردازند.

شايد بتوان يكي از مهم‌ترين مسئوليت‌ها و وظايف والدين در مقابل نوجوانان خود را وظيفه تربيتي آن‌ها دانست؛

وظيفه‌اي كه اگر خوب و درست از عهده آن برآيند، نتيجه‌اش آينده‌اي درخشان و مطمئن براي فرزندانشان است.
۱٫ ايجاد ساختار در پسران نوجوان

پسران نوجوان موفق به نظارت و راهنمايي والدين خود در زندگي احتياج دارند.

اين ساختار به دليل عدم اعتماد نيست، بلكه اين واقعيت بيولوژيكي است كه پسران نوجوان هنوز عملكرد مغزي را براي ايجاد انتخاب هاي ايمن بر اساس عواقب احتمالي ايجاد نكرده اند.

به عنوان والدين، با فرزند نوجوان خود كار كنيد تا روال زندگي روزانه اي براي آنها ايجاد شود.

اطمينان حاصل كنيد كه او در اين فرآيند دخيل است، اما اطمينان حاصل كنيد كه نتيجه نهايي همان چيزي است كه او به آن نياز دارد. و به گونه اي برخورد نكنيد كه آنها توان ايجاد ساختار و هدف براي زندگي خود را ندارند .

۲٫ داشتن خواب كافي

اطمينان حاصل كنيد كه اوخواب كافي و مناسبي دارد. خواب در هر سني حياتي است، اما نوجوانان براي اينكه عملكردي داشته باشند، هر شب بين ۸ تا ۱۰ ساعت خواب نياز دارند.

در حالت ايده آل، آنها بايد يك الگوي خواب منظم ايجاد كنند. الگوي خواب مي تواند به افزايش كيفيت خواب كمك كند.

نداشتن خواب كافي مي تواند بسياري از توانايي هاي او را كاهش دهد؛ از جمله توانايي يادگيري، گوش دادن، تمركز و حل مشكلات.

همچنين مي تواند باعث شود او موارد بسيار ساده اي مانند شماره تلفن شخصي يا انجام تكاليف مدرسه را فراموش كند.

كمبود خواب مي تواند باعث مشكلات سلامتي از جمله آكنه شود. و مي تواند باعث شود او كالاهاي ناسالم بيشتري مانند قهوه يا نوشابه مصرف كند.

نداشتن خواب كافي همچنين مي تواند بر روي رفتار او تأثير بگذارد، باعث شود او سريعتر از حد معمول زود زنج يا عصباني شود.

او ممكن است در نهايت به كسي ناسپاس يا بي ادبي كند اما بعدا پشيمان مي شود .
۳٫ اعتماد داشتن به پسران نوجوان

پسر نوجوان خانواده را كاملا حس كنيد. عصبانيتي كه توسط يك پسر نوجوان احساس مي شود، ممكن است باعث شود او احساس كند كه شما (والدين آنها) به او اعتماد نداريد.

شما بايد در حالي كه به او اهميت خانواده و اجتماع را ياد مي دهيد، به او احساس اعتماد و دوست داشتن را هم نشان بدهيد.

او را تشويق كنيد كه در برنامه هاي خانوادگي شركت كند و داوطلبانه در جامعه شركت كند.

در مورد مديريت مالي و مسئوليت پذيري با او صحبت كنيد.به او نشان دهيد كه چگونه بايد نسبت به ديگران، حقوق و اموال آنها احترام بگذارد.

به جاي اينكه به او بگوييد كه شما چه كاري مي خواهيد انجام دهيد، از او بخواهيد هنگام وضع قوانين، از پسر نوجوان خانواده هم نظرخواهي كنيد و حرق ها و نظرات او را بشنويد.

با او ارتباط برقرار كنيد. پسران نوجوان براي درك آنچه لازم و يا مورد نياز آنهاست، بيش از يادآوري به دستورالعمل هاي كلامي ساده احتياج دارند.

علاوه بر ارائه دستورالعمل هاي كلامي به او ، موارد زير را نيز انجام دهيد:

۱- هنگام ارائه دستورالعمل تماس چشمي برقرار كنيد.
۲- از او بخواهيد آنچه را كه به آنها گفته ايد تكرار كند.
۳- از جملات كوتاه و ساده استفاده كنيد.
۴- اجازه دهيد او پاسخ دهد و سؤال كند.
۵- دستورالعمل ها را به يك سخنراني تبديل نكنيد.
۶- به او در درك مسئوليت كمك كنيد.

نويسنده : مركز مشاوره روانشناسي مشاورانه

دوران نوجواني، هم از نظر نوجوانان و هم از نظر والدين دشوارتر از دوران كودكي قلمداد شده است.

شروع نوجواني با بلوغ مشخص مي‌شود؛ انبوهي از رويدادهاي زيستي كه به جثه بزرگسالي و پختگي جنسي مي‌انجامد.

نوجواني پيشرفت‌هاي شناختي سرنوشت‌سازي را نيز به همراه دارد.

نوجوانان‌ مي‌توانند اصول علمي دشوار را درك نمايند، با مسائل سياسي دست و پنجه نرم كنند و به معني نهفته در شعر يا داستان بپردازند.

شايد بتوان يكي از مهم‌ترين مسئوليت‌ها و وظايف والدين در مقابل نوجوانان خود را وظيفه تربيتي آن‌ها دانست؛

وظيفه‌اي كه اگر خوب و درست از عهده آن برآيند، نتيجه‌اش آينده‌اي درخشان و مطمئن براي فرزندانشان است.
۱٫ ايجاد ساختار در پسران نوجوان

پسران نوجوان موفق به نظارت و راهنمايي والدين خود در زندگي احتياج دارند.

اين ساختار به دليل عدم اعتماد نيست، بلكه اين واقعيت بيولوژيكي است كه پسران نوجوان هنوز عملكرد مغزي را براي ايجاد انتخاب هاي ايمن بر اساس عواقب احتمالي ايجاد نكرده اند.

به عنوان والدين، با فرزند نوجوان خود كار كنيد تا روال زندگي روزانه اي براي آنها ايجاد شود.

اطمينان حاصل كنيد كه او در اين فرآيند دخيل است، اما اطمينان حاصل كنيد كه نتيجه نهايي همان چيزي است كه او به آن نياز دارد. و به گونه اي برخورد نكنيد كه آنها توان ايجاد ساختار و هدف براي زندگي خود را ندارند .

۲٫ داشتن خواب كافي

اطمينان حاصل كنيد كه اوخواب كافي و مناسبي دارد. خواب در هر سني حياتي است، اما نوجوانان براي اينكه عملكردي داشته باشند، هر شب بين ۸ تا ۱۰ ساعت خواب نياز دارند.

در حالت ايده آل، آنها بايد يك الگوي خواب منظم ايجاد كنند. الگوي خواب مي تواند به افزايش كيفيت خواب كمك كند.

نداشتن خواب كافي مي تواند بسياري از توانايي هاي او را كاهش دهد؛ از جمله توانايي يادگيري، گوش دادن، تمركز و حل مشكلات.

همچنين مي تواند باعث شود او موارد بسيار ساده اي مانند شماره تلفن شخصي يا انجام تكاليف مدرسه را فراموش كند.

كمبود خواب مي تواند باعث مشكلات سلامتي از جمله آكنه شود. و مي تواند باعث شود او كالاهاي ناسالم بيشتري مانند قهوه يا نوشابه مصرف كند.

نداشتن خواب كافي همچنين مي تواند بر روي رفتار او تأثير بگذارد، باعث شود او سريعتر از حد معمول زود زنج يا عصباني شود.

او ممكن است در نهايت به كسي ناسپاس يا بي ادبي كند اما بعدا پشيمان مي شود .
۳٫ اعتماد داشتن به پسران نوجوان

پسر نوجوان خانواده را كاملا حس كنيد. عصبانيتي كه توسط يك پسر نوجوان احساس مي شود، ممكن است باعث شود او احساس كند كه شما (والدين آنها) به او اعتماد نداريد.

شما بايد در حالي كه به او اهميت خانواده و اجتماع را ياد مي دهيد، به او احساس اعتماد و دوست داشتن را هم نشان بدهيد.

او را تشويق كنيد كه در برنامه هاي خانوادگي شركت كند و داوطلبانه در جامعه شركت كند.

در مورد مديريت مالي و مسئوليت پذيري با او صحبت كنيد.به او نشان دهيد كه چگونه بايد نسبت به ديگران، حقوق و اموال آنها احترام بگذارد.

به جاي اينكه به او بگوييد كه شما چه كاري مي خواهيد انجام دهيد، از او بخواهيد هنگام وضع قوانين، از پسر نوجوان خانواده هم نظرخواهي كنيد و حرق ها و نظرات او را بشنويد.

با او ارتباط برقرار كنيد. پسران نوجوان براي درك آنچه لازم و يا مورد نياز آنهاست، بيش از يادآوري به دستورالعمل هاي كلامي ساده احتياج دارند.

علاوه بر ارائه دستورالعمل هاي كلامي به او ، موارد زير را نيز انجام دهيد:

۱- هنگام ارائه دستورالعمل تماس چشمي برقرار كنيد.
۲- از او بخواهيد آنچه را كه به آنها گفته ايد تكرار كند.
۳- از جملات كوتاه و ساده استفاده كنيد.
۴- اجازه دهيد او پاسخ دهد و سؤال كند.
۵- دستورالعمل ها را به يك سخنراني تبديل نكنيد.
۶- به او در درك مسئوليت كمك كنيد.

نويسنده : مركز مشاوره روانشناسي مشاورانه